Σάββατο, Σεπτεμβρίου 23, 2006

Αναμνήσεις

Ακούγωντας το «Και συ θα φύγεις» του Τόλη Βοσκόπουλου .

Ξέρω οτι τώρα πλέον ούτε διαβάζει αλλά και ούτε γράφει κάποιος σχόλια εδώ.

Ως συνήθως. Απόμεινα μόνος που τόσο πολύ ζητούσα τον τελευταίο καιρό. Τι να κάνεις η ζωή μας κύκλους κάνει που λέει και η Χαρούλα. Κάποτε ίσως καταλάβουν αυτοί που πρέπει να το κάνουν.

Να πώ πάντως για αυτόν που έγραφε οτι είναι προτιμότερη η αλήθεια απο το ψέμα. Απο μικρός έμαθα δυστυχώς να λέω αλήθειες και ας είναι πικρές. Πάντως είναι κρίμα που δεν συνεχίζεις την γραφή σου.

Εσένα πάντως φίλε αναγνώστη τι άλλο να σου πώ παρά μονάχα καλή τύχη στα όνειρα σου.


 

3 σχόλια:

Παιδίσκη ερωμένη είπε...

Δεν είσαι μόνος...

kathrin είπε...

Αφου το αναζητούσες τοσο πολυ να μείνεις μόνος σου προς τι το παραπονο?
Πρέπει να σου πω οτι δεν φτάνει να καταλάβουν μόνο αυτοί αλλά και εσύ ο ίδιος και συμφωνώ οτι η αλήθεια είναι προτιμότερη από το ψέμα -το θέμα είναι μπορούμε να την αντέξουμε...? και πως τη χειριζόμαστε...?
Τέλος πάντων το θέμα είναι ένα οτι δεν είσαι μόνος σου και οτι υπάρχουν άνθρωποι που σε αγαπάνε και νοιάζονται για σένα- έτσι για ενημέρωση σου.

George είπε...

Κορίτσια σας ευχαριστώ που μου δίνεται κουράγιο οτι δεν είμαι μόνος. Το θέμα βέβαια είναι οτι όλα αυτά παραμένουν λόγια.
- Ιωάννα έχει τέτοια μοναξιά η ψυχή μου που αισθάνομαι οτι έχει μια πληγή που δεν θα σταματήσει ποτέ να αιμοραγεί. Ίσως αν με "γνώριζες" νωρίτερα θα καταλάβαινες οτι τώρα είμαι ένας άλλος άνθρωπος.
- Kathrin Πρώτη σκέψη: το βουνό μίλησε. Το γιατί αναζητούσα την μοναξιά μου ίσως και να το ξέρεις. Αν δεν το ξέρεις και προς απάντηση, σου αφιερώνω ένα τραγούδι που σίγουρα γνωρίζεις, "Ψίθυροι Καρδιάς". Άκουσε τους στίχους του και θα δείς οτι μπορούσα να την αντέξω καθώς και να την χειριστώ.