Δευτέρα, Οκτωβρίου 23, 2006

Τι τίτλο να βάλω τώρα;

Τελικά τι γίνεται με αυτά τα blog δεν το έχω καταλάβει ακόμα. Διαπίστωσα από την απλή ανθρώπινη ανάγκη για επικοινωνία μέχρι και την ανάγκη για σεξουαλική εκτόνωση.
Είμαι σχετικά καινούργιος νομίζω, σε αυτό το «άθλημα» και κάποιες στιγμές δεν ξέρω καν αν έπρεπε να είμαι εδώ. Ξεκίνησα γιατί βρέθηκα σε μία στιγμή της ζωής μου που είχα την ανάγκη να εκφράσω την μεγάλη αγάπη που ένιωθα και νιώθω ακόμα, και δεν μπορούσα να βρω άλλο τρόπο, (μία αγάπη που ίσως δεν θα έπρεπε να υπάρχει) αλλά βρέθηκα να συνομιλώ με άτομα που πολλές φορές με έχουν τσακίσει την συναισθηματική μου ισορροπία.
Διαπίστωσα ότι υπάρχουν αρκετά άτομα με πολύ όμορφο συναισθηματικό κόσμο που ομολογώ ότι δεν το περίμενα. Νόμιζα ότι είναι δυσεύρετοι τέτοιοι άνθρωποι. Τελικά μάλλον φοβόμαστε να φανερωθούμε(βάζω και τον εαυτό μου σ'αυτούς).
Γνώρισα, όσο είναι δυνατόν αυτό, άτομα με αξιολογότατη γραφή και σκέψη. Μαγεύτηκα. Έτσι πλέον έχω πιάσει τον εαυτό μου να παθαίνει στέρηση αν περάσουν κάποιες ώρες και δεν ψάξω πάλι όλα τα blog που έγραψα, που πέρασα και με άγγιξαν. Άγγιγμα άλλες φορές συναισθηματικό και άλλες διέγερση του αισθητηρίου της σκέψης μου. Μάλιστα ένας λόγος είναι και ότι δεν αισθάνομαι ότι μπορώ να συγκριθώ με αυτά τα άτομα ως προς τον τρόπο γραφής.
Μάλιστα χθες διαπίστωσα και το πόσο δεμένοι πρέπει να είναι κάποιοι άνθρωποι που γνωρίστηκαν μέσα στα blog, διαβάζοντας μια τραγική ιστορία με το ατύχημα που είχε ένας άνθρωπος των blog («απουσία»= Μαρίνα). Το διάβασα σε ένα άλλο blog(Το κυκλάμινο του βουνού) και μου έκανε εντύπωση ότι είχαν δημιουργηθεί ενοχές για κάποιο σχόλιο ως προς την απουσία άνευ λόγου, των σχολίων της Μαρίνας.
Τελικά υπάρχουν ακόμα άνθρωποι παρά τις προσπάθειες που κάνουν κάποιοι για να μας αποδείξουν το αντίθετο.

5 σχόλια:

Alexandra είπε...

και εγώ ξεκίνησα με φόβο... δεν ήξερα τί θα συναντήσω.

το κακό και το καλό παντού υπάρχουν. εδώ έχουμε την επιλογή να επιλέξουμε αυτό που μας ταιριάζει... στο χώρο μας και στους ανθρώπους που θέλουμε να είναι κοντά μας και αυτό είναι υπέροχο...

(εύχομαι η Μαρίνα να είναι καλά)

Παιδίσκη ερωμένη είπε...

Είναι πράγματι μαγικό.
Δεν μπορώ να πω πως ξεκίνησα με φόβο, ίσως μόνο δεν ήξερα πως να εκφράσω αυτά που έχω ανάγκη να πω.
Και ακόμα παλεύω μέσα μου, και όσο με κρατάει έτσι σε ενδιαφέρον θα συνεχίζω.

Α! Μια μέρα κάτι έλεγα, και σε ανέφερα, ως ο Γιώργος του blog μου... :)

sofi-k είπε...

Καλημέρα!
Οι περισσότεροι κάπως έτσι ξεκινάμε...
Εγώ να δεις που δεν περίμενα με τίποτα ότι θα γνώριζα όμορφους ανθρώπους εδώ μέσα!

Τελικά όμως, έχουμε ανάγκη ακόμα κι από αυτό το είδος της επικοινωνίας...
Την απουσία κάποιοι, πολλοί, από εμάς την αγαπήσαμε, και μας έλειψε...
Από αγάπη την ψάξαμε...

George είπε...

alexandra

πράγματι συμφωνώ οτι εδώ έχουμε το δικαίωμα της επιλογής και στο ποιόν θα μιλήσουμε και στο πότε.

Ιωάννα

σε ευχαριστώ που με θεωρείς δικό σου. Μου αρέσει να κάνω φίλους. Το οτι και εγώ προβληματίζομαι αρκετά νομίζω φαίνεται σε όλα τα post καθώς και σε αυτό.

sofi-k

Καλώς ήρθες εδώ.
Όσο για την Μαρίνα δεν είχα την χαρά να μιλήσω μαζί της. Πάντως θεωρώ οτι και εγώ θα την αναζητούσα με τα τόσο ωραία που έχω διαβάσει.
Όσο για το τι περίμενα να βρώ ακόμα προβληματίζομαι καμμιά φορά ενώ με διακατέχει και ένας ενδόμυχος φόβος για το τι λέω και σε ποιόν, καθώς δεν μου αρέσει καθόλου η ειρωνεία, κοροΐδία και λοιπά κακα αυτής της μορφής.

George είπε...

alexandra

συμπληρωματικά να πώ οτι ναι μεν έχουμε το δικαίωμα της επιλογής αλλά καμιά φορά τουλάχιστον στις real επαφές μου με τους ανθρώπους με αρέσει να τους κοιτώ κατά πρόσωπο και εδώ χάνω αυτό το προνόμιο. Μάλιστα με οδηγεί πολλές φορές ίσως σε παρανοήσεις.