Βρε πώς περνάνε τα χρόνια. Τρέχουν και δεν το καταλαβαίνουμε. Πότε πέρασαν τέσσερα χρόνια και νατη πάλι η δίσεκτη μέρα. Πριν τέσσερα χρόνια τέτοια εποχή βρισκόμουν στην ακριτική Φλώρινα. Μια πόλη που πολλοί την έχουν κακολογίσει αλλά και πολύ την έχουν αγαπήσει.
Δεν ξέφυγα και εγώ απο τον κανόνα. Όταν ήμουν εκεί υπήρξαν στιγμές που δεν έβλεπα την ώρα για να φύγω. Τώρα πάλι θα ήθελα πολύ να ξαναβρεθώ εκεί να περάσω λίγες απο τις στιγμές μου στα παλιά σοκκάκια να ζήσω εκείνες τις όμορφες στιγμές ηρεμίας. Να συναντήσω τους παλιούς φίλους και συναδέλφους. Να πάω μια Τρίτη ακόμα με τους δύο φίλους μου να πιούμε ένα ακόμα κρασάκι και να τσιμπήσουμε τους γευστικούς μεζέδες.
Τελικά κάθε στιγμή που περνάει αφήνει μια όμορφη γεύση, αρκεί να θέλεις να αγγίξει τον ουρανίσκο σου.
