Σήμερα λοιπόν δεν μοιάζει καλή μέρα. Ήδη απο τις πρώτες ώρες της άρχισε να μου δείχνει τα δόντια της. Αναγκάστηκα να πώ κουβέντες που ίσως να πλήγωσαν κάποιους και όπως πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις μάλλον εγώ πληγώνομαι περισσότερο απο αυτούς που δέχονται τα λόγια μου.
Το συμπλήρωμα της ήρθε το μεσημεράκι με ένα όμορφο τρακάρισμα. Μου χτύπησαν τον (μετά συγχωρήσεως) "κώλο" μου. Στο αυτοκινητάκι μου μωρέ, άντε πονηροί, σίγουρα αλλού πήγε το μυαλό σας. Δεν μπορώ να καταλάβω όμως πως τα κατάφερε αυτός ο άτιμος και απο έξω δεν φαίνεται τίποτα ενώ εσωτερικά στράβωσε η ποδιά όπως με πληροφόρησε ο λαμαρινάς. Πάλι καλά να λέω που ευτυχώς εγώ δεν έπαθα τίποτα. Με αγαπάει ο θεούλης μου φαίνεται.
Τώρα γιατί κάθομαι και τα λέω δεν ξέρω. Επίσης δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μετά το τρακάρισμα έγω τόσο καλή διάθεση. Μήπως πρέπει να ανησυχήσω; Λές να μου βγεί μετά η στεναχώρια; Για να δούμε τι θα γίνει.
Αχ το αυτοκινητάκι μου!
